E-mail:
Hasło:
  zapamiętaj!
Konto Demonstracyjne
E-mail: demo@i-rpg.net
Hasło: pokazimpa



- Wrota Imperium
- Opis Imperium
- Stworzenie Mieszkańca
- Hymn Imperium
- Kodeks Imperium

- Forum
- Poradnik

- Sukcesy Imperium
- Kontakt z Administratorami



Aktualnie trwa 123 dzień Czternastej Ery.
Czas w Imperium: 09:18:57, przedpołudnie
Do resetu pozostało: 00:41:03

Imperium wita swego najnowszego Mieszkańca! Jest nim Barahiel Bez Twarzy!

Wszystkich Mieszkańców: 2357
Obecnie w Krainie: 11
Strażnik
Śpiący Karczmarz
#AS# Dragnar Firestorm #AS#
|UT| Avenreni 
. Johny Cages .
#AS# Licja #AS#
$ Finlien $
;_; Spocony Zic, Strażnik Bushido ;_;
% Raphael %
¥ Sigaretto ¥
ZDRAJCA! Anioł III Kara, Ten Od Ornitologii #3
 Wrota Imperium 


Ostatnia nowelizacja Kodeksu Imperium miała miejsce dnia 14.06.2010.

To był kolejny zwyczajny dzień, podobny dziesiątkom innych, które następowały po sobie wcześniej. Natrętne krople deszczu dzwoniły monotonnie, uderzając w szybę Twojego okna, za którym szare ulice stały się korytami rzek: brud, czasem niewinnej krwi i marzeń, dryfujących z nurtem ludzkich łez... Kakofonia dźwięków miasta przyprawiała Cię nie tylko o ból głowy: klaksony tych, którzy się wiecznie gdzieś spieszą; sygnały będące zapowiedzią ognia, kalectwa, klatki czy też śmierci; przeraźliwy krzyk ofiar przemocy; klasyczny, graniczący z wirtuozerią fałszu śpiew zapijaczonych bezdomnych, których "nikt nie kocha"... No i jeszcze ten płacz dziecka, wokół którego wirują przekleństwa ojca-sadysty z mieszkania naprzeciwko. Nagle, cały ten zgiełk zagłuszyła cisza, uderzająca z wielką mocą. To nieznane Ci uczucie wszechobecnego spokoju wykradło jakąś część Ciebie i nagle poczułeś się równie lekki, jak powietrze. Odniosłeś wrażenie, iż unosisz się nad przegniłym parkietem swego mieszkania. Zamknąłeś oczy z nadzieją, że ten błogi stan nie przeminie, lecz niestety, ziemia ze swą grawitacją upominała się o Ciebie... Upadek był bolesny... Otworzyłeś oczy. Ku twemu zdumieniu, na środku pokoju ujrzałeś postać w jasnych szatach, przypominającą starego czarodzieja z bajek dla dzieci, które czytała ci w dzieciństwie Twoja matka...
- Przepraszam Pana - zacząłeś niepewnie - to moje mieszkanie i życzyłbym sobie...
- Czy zaparzysz herbatę? - przerwał Ci starzec z głosem dźwięcznym i pewnym - Lipton, jeśli można...z cytryną... - dodał.
Niepewnie, z głową pełną przeróżnych myśli ruszyłeś w stronę kuchni. Zatrzymałeś się jednak w połowie drogi, przypominając sobie, że nie masz cytryny...
- Nic nie szkodzi, może być bez... - odrzekł w odpowiedzi na Twe niewypowiedziane jeszcze myśli przybysz w jasnych szatach. Nie wytrzymałeś...
- Kim...Czym, u licha, jesteś!? - głos Twój był drżący. Strach i fascynacja ogarnęły Twą duszę.
- Nikim szczególnym, ot wytworem Twojej wyobraźni, marzeniem, ciszą...
- A więc to jednak sen... Ty nie istniejesz...??
- Skąd wiesz, że sny to nie życie gdzieś obok życia, świat obok innego świata... - odpowiedział pytaniem Twój gość.
- A co robisz akurat tutaj, u mnie?
- Odpowiadam na Twe wołanie... - po tych słowach starzec uśmiechnął się tajemniczo, zaś jego sylwetka poczęła się rozpływać. Ogarnęło Cię to samo uczucie ciszy i spokoju co wcześniej, znowu począłeś lewitować, znowu zamknąłeś oczy i znowu upadłeś, lecz tym razem nie na parkiet własnego mieszkania...
- Coś za jeden, i co tutaj robisz, obcy!? - usłyszałeś nad sobą tubalny głos. Uniosłeś ostrożnie głowę, a oczom Twym ukazał się postawny mężczyzna z ogorzałą od słońca twarzą, kilkudniowym zarostem, skórzaną zbroją ćwiekowaną i halabardą w prawej dłoni, której ostrze skierowane było w Twą stronę.
- Nie wiem, Panie - odrzekłeś przestraszony.
- W takim razie musisz...
- Strażniku, on jest ze mną! - ten głos poznałeś. Starzec z Twojego mieszkania wyłonił się zza pleców zdumionego żołnierza, po czym dodał:
- Witaj w Vackell, stolicy Imperium, wędrowcze - człowiek w bieli, łukiem uczynionym ręką ogarną monumentalne, zapierające dech w piersi bramy, mury i budowle miasta, które zauważyłeś dopiero teraz - i pamiętaj...czekam na herbatę!



Reklama:
ARHN.EU - Gry, Gad_ety, Nostalgia

Konrad Jurkowski :: Words for Show